کنکاش در نشریات فرهنگی-هنری منتشر شده در سالهای پس از پیروزی انقلاب اسلامی نشان میدهد که عمده نویسندگان این نشریات، از بزرگان هنر و فرهنگ ایران محسوب میشدند، در میان مطالب منتشر شدهی این نشریات، موسیقی جایگاه و پایگاه محکم و مستحکمی داشت و صد البته نشریات تخصصی نیز از اعتبار خاصی در میان علاقهمندان به هنر برخوردار بودند. مقالات چاپ شده در این نشریات، جدای آنکه اعتباری برای آن مجله محسوب میشد که دانش بالای هنرمندان واساتید هنر (خاصه موسیقی) را نیز اثبات مینمود. بسیاری از این مکتوبات با وجودی که سالهای بسیاری از عمر خود را سپری کردهاند، اما هنوز به عنوان منبعی علمی برای هنرجویان محسوب میشوند. مجموعه بولتن «شیدا» به عنوان نشریهی داخلی موسسه فرهنگی-هنری آوای شیدا که انتشار نخستین شماره آن از سال 1372 آغاز و تا سال 1391 نیز ادامه داشت، به همت محمدرضا لطفی صورت پذیرفت و از فعالیّتهای ارزشمندی بود که توسط یک موسیقیدانِ مؤلف بهیادگار ماند، درکنار آن اما مقالات و پژوهشهای ارزشمندی توسط نام آوران موسیقی ایران نیز، زینتآرای نشریات فرهنگی بود و تا قبل از تسخیر زندگی مردم توسط فضای مجازی، سهم عمدهای در سبد فرهنگی ایرانیان داشت. اما ظهور و حضور اینترنت، توسعه فضای مجازی و رسوخ آن به تمام جوانب زندگی انسانها با وجود مزایای متعددی که داشت باعث شد تا استقبال از نشریات فیزیکی رفتهرفته کاهش یافته و وب سایتها و برنامههای متعددِ مجازی جایگزین خوش رنگ و لعابی برای نشریاتی شوند که سهم بسیاری در آگاهیافزایی برای نسل فرهیخته وعلاقهمند به هنر داشتند. توقف تولید یک به یک نشریات فرهنگی کشور تبعات مخرب سهمگینی برای فرهنگ و هنر ایران داشت، جذب نسلِ بیشمار جوانِ پس از انقلاب به سمت